دلم برایت تنگ می شود
وقتی قرار است،
روزی مرگ
به مامن ما بیاید
به دست های من
به موهای بلند تو
و خانه ی کوچکمان

علی صادقی پری

خرمن گیسوی دلبر: دلتنگم غبار روی خرمالو های باغ پیر بابا : منم دلتنگ روزای بی دغدغه اماما خب دلبر جان رسم آدمیزاد همینه؛همیشه ترجیحش با لحظه ستهر لحظه رو به لحظه ی قبل ترجیح میده و در نهایت سر برمیگر

خرمن گیسوی دلبر:
من بغل میخوام

غبار روی خرمالو های باغ پیر بابا :
منم میخوام ... در واقع تقصیر مادرامونه ...

خرمن گیسوی دلبر:
مامانمون ؟!

غبار روی خرمالو های باغ پیر بابا :
انقدر که مادراشون گفتن این بچه رو زمین بذار انقدر تو بغلت نگیر ... بغلی میشه بچه ... گناه داره ...، اما کو گوش شنوا ... گوش نکردن که نکردن!!

جراحات ما را
چه کسی مرهم خواهد بود
دستان چه کسی در آغوش ما
قد خواهد کشید
ما را که گم شده ایم،
چه کسی پیدا خواهد کرد
چه کسی
به خانه خواهد برد

علی صادقی پری

حرف تو که به میان می آمد واژه های نجیبی در دهانم قد میکشید و اینگونه بود که شعر همچون مادیانی مست بر سینه ام میتاخت